Jestem sama od trzech lat. Od ponad roku moje serce jest puste. Panicznie boję się samotności, a jednocześnie... Cały czas w niej tkwię. Ale jestem już zmęczona czekaniem.
To śmieszne, bo wiem, że będzie jeszcze gorzej. Niedługo oni wszyscy będą kogoś mieli... Nie wiem czy umiem to znieść - cieszyć się razem z nimi, jednocześnie cierpiąc z powodu samotności.
"Trzeba szukać ludzi do pokochania, a nie tylko chcieć być kochanym" - ja w ogóle nie szukam i nie wiem, czy chcę kogoś kochać. Bo zwyczajnie im nie ufam. Od trzech lat stoję w miejscu. Nie patrzę przed siebie - ciągle odwracam się w tył i widzę jego. Całą naszą przeszłość... Nie umiem zapomnieć, choć bardzo chcę. Nie umiem się z tym pogodzić, nie umiem zrozumieć. I to ciągle wraca - dla niego to przeszłość, ale dla mnie teraźniejszość. I nawet sama nie wiem, którędy te wspomnienia wracają. Bo przecież... Zamknęłam ten rozdział?
Nie umiem się ruszyć... Bardzo chcę postawić ten jeden krok naprzód, ale... Już nie ufam mężczyznom. Choć teraz to i tak bez znaczenia - wokół mnie nie ma nikogo.
"Jestem ciebie ciekawa w związku. Wyobrażam to sobie" - ja nie.

Chcę mieć kogoś. Chcę, potrzebuję... Ale "chcę" nie znaczy "mam" lub "myślę, że będę miała". Bo nie mam i wcale nie wierzę, że będę miała - tylko desperacko pragnę mieć.
Jestem straszną romantyczką. I ten mój romantyzm mnie zabija. Powoli, codziennie, po maleńkim kawałeczku.
Nienawidzę siebie. Nie uważam się za osobę, którą można by było pokochać. Nie widzę w sobie niczego pięknego, niczego interesującego... Ja nawet nie umiem rozmawiać z mężczyznami. Nienawidzę patrzeć w lustro, nie umiem patrzeć ludziom w oczy...

Potrzebuję pomocy. Moja dusza potrzebuje pomocy, bo jest już niebywale zmęczona.
Nigdy nie myślałam o sposobie, w który mogłabym umrzeć. Ale nie chcę o tym myśleć. Mimo wszystko chcę żyć. Chcę żyć z innymi i dla innych, tylko nie czuć tej samotności i bezsilności, bo "tego kogoś" po prostu nie ma i nie pojawi się, gdy otworzę oczy. Nie mogę nikogo zmusić, by mnie pokochał.

PotrzebujÄ™ pomocy. Kogokolwiek...
Muszę w końcu wybrać się do kolejnego psychologa.