Jestem niszczącą siłą, która pod maską wrażliwości, empatii i przywiązania, kryje przeraźliwy chłód i obojętność.
Zawsze taka byłam - nigdy nie miałam odwagi powiedzieć tego głośno.
Ale to nie jest tak, że nie czuję nic. Ja tylko... niszczę wszystko, co jest dla mnie ważne. Krzywdzę ludzi, na których mi zależy.
Wreszcie zrozumiałam - jestem sama, by nikogo nie zranić.
I tak, jestem pewna - bardzo mocno Cię kocham, mamo. I dlatego tak bardzo Cię niszczę. I Ty też mnie kochasz, bo... jesteśmy takie same.

Chciałabym miłości... ale w zasadzie musiałabym się wtedy starać, prawda? I musiałabym kogoś do siebie dopuścić, bo nie da się ciągle udawać. A ilekroć to robię, ta osoba odchodzi.
Mnie nie można kochać. Może rzeczywiście jestem potworem.

Czasami myślę, że wolałabym być dziwką. Mieć faceta codziennie i chrzanić świadomość, że jest jedynie dla seksu.


PS. Oficjalnie umarłam, a moja wiara jest bardzo odległym wspomnieniem. Ostatnio zlekceważyłam Boga i w sumie chyba wciąż to robię, więc... jestem podłym grzesznikiem, który chyba nigdy nie będzie w stanie uwierzyć naprawdę.
Chociaż... mówić o Bogu to nadal całkiem nieźle umiem.
Nie mam siły.